![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
Վրացական երգ
Posted on 2008.08.12 at 18:25
Կուտը խաղողի` կտամ տաք հողին…
Ճաճա… լիքը ճաճա: Կիթառը տվեցին ձեռն ու ասեցին` երգի: Մայան երգելիս սիրունացավ, առանց այդ էլ սիրուն էր, բայց ավելի սիրունացավ: Ակուջավայի ՙՎրացական երգն՚ էր: Թամունան, Սանդրոն, Դոնառան, Դաթոն, Գոգին, Էկան, Թամրիկոն, Սոֆիկոն ու էլի շատերը կային…Ձայնակցում էինք, բոլորս հարբած, բոլորս ջահել ու սիրուն: Սանդրոյի բարեկամները Սվանեթիայից ճաճա էին ուղարկել: Լիքը ճաճա:
Ճաճա… լիքը ճաճա: Կիթառը տվեցին ձեռն ու ասեցին` երգի: Մայան երգելիս սիրունացավ, առանց այդ էլ սիրուն էր, բայց ավելի սիրունացավ: Ակուջավայի ՙՎրացական երգն՚ էր: Թամունան, Սանդրոն, Դոնառան, Դաթոն, Գոգին, Էկան, Թամրիկոն, Սոֆիկոն ու էլի շատերը կային…Ձայնակցում էինք, բոլորս հարբած, բոլորս ջահել ու սիրուն: Սանդրոյի բարեկամները Սվանեթիայից ճաճա էին ուղարկել: Լիքը ճաճա:
Виноградную косточку в теплую землю зарою,
и лозу поцелую, и спелые гроздья сорву,
и друзей созову,
на любовь свое сердце настрою...
А иначе зачем на земле этой вечной живу?
Խինկալի… լիքը խինկալի: Կերել էինք պայթելու չափ: Կողքի սեղանից մեկի ծնունդ էր, եկել միացել էին մեզ, բայց առանց համը հանելու: Համով էին… շատ համով: Մեր վանաձորցին անընդհատ հաշվում էր, թե ինչ էժան է. հատը մի հիսուն թեթրի, էդքան կերանք` հազիվ մի քառասուն լարի կբռնի: Ըկերուհիս չդիմացավ, թե` գրազով հիսուն հատ կեր, քեզնից փող չենք վերցնի: Մեր հաշիվը փակեցին ու գնացին: Անունները չիմացանք…մենակ մեկինը` Գիվի, իր ծնունդն էր:
Собирайтесь-ка, гости мои, на мое угощенье,
говорите мне прямо в лицо,
кем пред вами слыву,
царь небесный пошлет мне прощенье
А иначе зачем на земле этой вечной живу?
Ջոնջոլի … մի քիչ ջոնջոլի: Երեւի մի կիլո: Թթվաջուրը ցելոֆանից թափվել էր ուսապարկի մեջ, հոտն ընկել երթուղայինով մեկ:
-Այ բալա ես ինչ ես տանում, խեղդվեցինք
-Ջոնջոլի, մի քիչ ջոնջոլի` մերոնց համար…
-Երեւանում լիքն ա, շուկայում ծախում են, դու էլ բան ես գտել տանելու
В темно-красном своем
будет петь для меня моя Дали,
в черно-белом своем
преклоню перед нею главу,
и заслушаюсь я,
А иначе зачем на земле этой вечной живу?
Խաչապուրի...էլի խաչապուրի: Ամեն անգամ նույնը. նույն ջերմությունը, նույն աղուհացը, նույն անվերջանալի խրախճանքը: Համն ուզում ես բերանիդ մեջ պահես մինչեւ հաջորդ անգամ ոտքդ ընկնի իրենց տուն, դռնբաց հարեւանիդ տուն` Թամունաենց, Սանդրոենց, Դոնառաենց, Դաթոենց, Գոգիենց, Էկաենց, Թամրիկոենց, Սոֆիկոենց ու էն մյուսների մոտ, որ հանդիպելիս դեռ պինդ գրկախառնվել գիտեն:
Քանի օր է չկան, կորել են լիքը լիքը համերն ու հոտերը. խինելի սունելի, խաչապուրի, տղեմալի, սացիվի, գոմի, խարչո, պխալի, մխալի, կուտաբի, սացեբելի, լոբիո, մուժուժի, մցվադի, շեչամադի, չակապուլի, չախոբիլի, չանոխի, սուլգունիով գադազելիլի (կերած կաս), սացեբելի…
И когда заклубится закат,
по углам залетая,
пусть опять и опять предо мною
плывут наяву
синий буйвол,
А иначе зачем на земле этой вечной живу?
Արյուն … լիքը արյուն:
Արնահամ կա բոլորիս բերանի մեջ, ով գոնե խաղողի մի կուտ թողել է Վրաստանի տաք հողում: Թե չէ էլ ինչու ենք հավերժ աշխարհում էս ապրում…
Հ.Գ. "...Это, в общем, на самом деле не совсем грузинская песня, но она смыкается по символике с грузинским фольклором, и я ее так назвал..."
Булат Окуджава
ГРУЗИНСКАЯ ПЕСНЯ
и лозу поцелую, и спелые гроздья сорву,
и друзей созову,
на любовь свое сердце настрою...
А иначе зачем на земле этой вечной живу?
Խինկալի… լիքը խինկալի: Կերել էինք պայթելու չափ: Կողքի սեղանից մեկի ծնունդ էր, եկել միացել էին մեզ, բայց առանց համը հանելու: Համով էին… շատ համով: Մեր վանաձորցին անընդհատ հաշվում էր, թե ինչ էժան է. հատը մի հիսուն թեթրի, էդքան կերանք` հազիվ մի քառասուն լարի կբռնի: Ըկերուհիս չդիմացավ, թե` գրազով հիսուն հատ կեր, քեզնից փող չենք վերցնի: Մեր հաշիվը փակեցին ու գնացին: Անունները չիմացանք…մենակ մեկինը` Գիվի, իր ծնունդն էր:
Собирайтесь-ка, гости мои, на мое угощенье,
говорите мне прямо в лицо,
кем пред вами слыву,
царь небесный пошлет мне прощенье
А иначе зачем на земле этой вечной живу?
Ջոնջոլի … մի քիչ ջոնջոլի: Երեւի մի կիլո: Թթվաջուրը ցելոֆանից թափվել էր ուսապարկի մեջ, հոտն ընկել երթուղայինով մեկ:
-Այ բալա ես ինչ ես տանում, խեղդվեցինք
-Ջոնջոլի, մի քիչ ջոնջոլի` մերոնց համար…
-Երեւանում լիքն ա, շուկայում ծախում են, դու էլ բան ես գտել տանելու
В темно-красном своем
будет петь для меня моя Дали,
в черно-белом своем
преклоню перед нею главу,
и заслушаюсь я,
А иначе зачем на земле этой вечной живу?
Խաչապուրի...էլի խաչապուրի: Ամեն անգամ նույնը. նույն ջերմությունը, նույն աղուհացը, նույն անվերջանալի խրախճանքը: Համն ուզում ես բերանիդ մեջ պահես մինչեւ հաջորդ անգամ ոտքդ ընկնի իրենց տուն, դռնբաց հարեւանիդ տուն` Թամունաենց, Սանդրոենց, Դոնառաենց, Դաթոենց, Գոգիենց, Էկաենց, Թամրիկոենց, Սոֆիկոենց ու էն մյուսների մոտ, որ հանդիպելիս դեռ պինդ գրկախառնվել գիտեն:
Քանի օր է չկան, կորել են լիքը լիքը համերն ու հոտերը. խինելի սունելի, խաչապուրի, տղեմալի, սացիվի, գոմի, խարչո, պխալի, մխալի, կուտաբի, սացեբելի, լոբիո, մուժուժի, մցվադի, շեչամադի, չակապուլի, չախոբիլի, չանոխի, սուլգունիով գադազելիլի (կերած կաս), սացեբելի…
И когда заклубится закат,
по углам залетая,
пусть опять и опять предо мною
плывут наяву
синий буйвол,
А иначе зачем на земле этой вечной живу?
Արյուն … լիքը արյուն:
Արնահամ կա բոլորիս բերանի մեջ, ով գոնե խաղողի մի կուտ թողել է Վրաստանի տաք հողում: Թե չէ էլ ինչու ենք հավերժ աշխարհում էս ապրում…
Հ.Գ. "...Это, в общем, на самом деле не совсем грузинская песня, но она смыкается по символике с грузинским фольклором, и я ее так назвал..."
Булат Окуджава
ГРУЗИНСКАЯ ПЕСНЯ